וואס יא און נישט צו טאן, אויב מ׳האט געבראכן די טראסט פונעם לעבנס-שותף.

די שאדנס פון 'אנטלויפן' צו די קינדער, אנשטאט בויען דעם קשר מיט'ן לעבנס-שותף

וויאזוי דן צו זיין דעם לעבנס-שותף לכף זכות, אפילו ווען מיין אינסטינקט איז נישט מסכים

גוטע קאמוניקאציע איז וויכטיג, אבער קודם דארף מען זיין א כלי צו קענען געהעריג רעדן און הערן

וויאזוי צו האלטן דעם קשר סטאביל און באלאנצירט ווען געפילן זענען בטבע נישט אזוי פעסט אוועקגעשטעלט?

זיך קריגן איז לכאורה נישט קיין גוטע זאך, אבער ס'איז זייער לאו דווקא. א געפעכט קען זיין גאר א ראטזאמע זאך, אויב מ'קריגט זיך 'ריכטיג'

זעלבסטזיכערקייט מיינט גענוג זיכער צו זיין אפן און ווייך — ממש דאס פארקערטע ווי 'שטארק' און 'אומברירבאר'

ס'איז ממה נפשך נישט גרינג; דארפסט נאר מחליט זיין וואספארא שוועריגקייטן ברענגען דיר נאנטער צו וואו דו ווילסט זיין

'איי'ם סארי' אליין איז נישט גענוג: וויאזוי מ'בעט מחילה אויף א וועג וואס מיינט באמת איבערבעטן

מ'דארף רעדן אויפריכטיג מיט'ן מאן און ווייב: וואס מיינט אויפריכטיג, און ווי ווייט גייט עס?